 Λίγο
ή πολύ, όλοι θα έχουμε ακούσει τη φράση “όλοι βρίζουν το δημόσιο κι
όλοι διεκδικούν μία θέση σε αυτό!” Ακόμη και οι αναμενόμενες βάσεις των
Πανελλαδικών εξετάσεων πληροφορούμαστε ότι θα ανεβούν σε σχολές και
τμήματα που οδηγούν σε μία σταθερή δουλειά κι αποκατάσταση. Τελικά όμως,
ποια είναι η αξία του κράτους μας; Αξίζει να ασχολούμαστε με αυτό ή
έχει αποσαθρωθεί τελείως; Εάν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, το κράτος
αποτελεί ένα σύστημα με κάπως καταπιεστική μορφή που ωστόσο διέπεται από
κάποιες αρχές.
Με
μια πρώτη ματιά θέλουμε να το καταλύσουμε διότι κάτι μας είχε ενοχλήσει
στο παρελθόν, ίσως να έφταιγε η γραφειοκρατία ή η αδυναμία του
υπαλλήλου να μας εξυπηρετήσει. Από την άλλη όμως, σκεφτόμαστε ότι πρέπει
να το ενδυναμώσουμε ώστε να καλύπτει τις ανάγκες μας στο έπακρον. Ίσως
και να είναι το μοναδικό σύστημα εξουσίας που μπορεί να υπάρχει για να
λειτουργήσει σωστά εάν όλοι οι συντελεστές του το θελήσουν. Σκεφτείτε
παραδείγματος χάριν, να είχε αναλάβει τη δημόσια ύδρευση κάποιος
ιδιώτης; Θα είχαμε τα ίδια μέτρα;
Κάθε
σύστημα, σύμφωνα με το δεύτερο νόμο του Sodd πρέπει να σχεδιάζεται για
να αντέχει στη χειρότερη συγκυρία συνθηκών. Αργά ή γρήγορα όμως η
χειρότερη δυνατή συγκυρία συνθηκών θα συντρέξει και τότε θα φανεί κατά
πόσο ήταν ορθός ο τρόπος λειτουργίας του συστήματος.
Μπορεί
να φαίνονται σαν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες εικόνες και οπτικές αλλά
έχουν κοινό σκοπό – το συμφέρον όλων των πολιτών. Τουναντίον, μία
ιδιωτική εταιρεία μπορεί να δείχνει εικόνα πλήρους ανάπτυξης αλλά να
έχει απολυταρχικό τρόπο λειτουργίας. Το κράτος όμως, μπορεί να εφαρμόσει
πρακτικές υγιούς εργασίας όχι επειδή είναι το ιδανικό για όλους αλλά
επειδή θα λογοδοτεί σε όλους τους πολίτες.
Μήπως
ήρθε ο καιρός να υπάρξει πραγματικό φως στον ορίζοντα και η αξιοκρατία
να λάβει τα ηνία του κράτους μαζί με τη διαφάνεια; Μήπως μαζί με τα
ξερά, καίγονται και τα χλωρά (μεταφορικά: χόρτα = υπάλληλοι
[εξυπηρετικοί – αγενείς]);
| 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου